Bardzo dużo słyszałam o Sex Education, nie dziwota! To jeden z popularniejszych seriali i sama planuję niedługo W KOŃCU zacząć go oglądać, bo na razie postawiłam na nadrobienie ,,You" również na Netflix 😎

Książka ,,Ruszamy na trip życia! Sex Education" wyrwała mnie z czytelniczego zastoju; spędziłam przy niej rewelacyjnie czas i widocznie potrzebowałam teraz czegoś takiego. Myślę, że można śmiało czytać ją bez znajomości serialu, a mnie wręcz jeszcze bardziej do niego zachęciła... Dla jego miłośników za to może być ciekawym dodatkiem i pozwolić na spędzenie jeszcze paru chwil z bohaterami.

Postacie były genialne. Cudowne. Autentyczne. Obdarzone humorem, odrobiną ,,szaleństwa", silną przyjacielską więzią. Nie wiem czy zostali idealnie oddani jak w serialu, ale mam szczerą nadzieję, że tak! 💛 

Książkę czytało się szybko i z ciągłym zaciekawieniem, z ręką na sercu bardzo mi się podobała. Otis, Eric, Maeve i Aimee przeżywają w niej dużo emocji, zwłaszcza wspomniana Maeve, w związku z pewnymi zarzutami i sprawą dotyczącą ściślej jej brata. Podążanie razem z nimi ścieżką ich prywatnego śledztwa dostarczało mi prawie tyle samo stresu co uśmiechu z przewagą tego pierwszego... 

A tak serio, bawiłam się naprawdę świetnie, często ten uśmiech nie chciał zejść z twarzy i chciałam tylko więcej i więcej! Podejrzewam, że serial już całkiem zawładnie moim sercem.

Książka, która jest ważna.

Książka, która jest nam (niestety) potrzebna.

Książka, która uświadamia.

Nic i nikt nie jest idealnx. Jednak mimo to, nie każde zachowanie należy akceptować. 

Tak jest m.in. ze slut-shaming.

Szerzmy wiedzę, nie zamykajmy oczu na problem, który jest tak powszechny i krzywdzący. Zwłaszcza dla kobiet, ale nie tylko! Dotyka również mężczyzn/osób innej tożsamości/różnych orientacji seksualnych. 

Dotyka ludzi.

Dlatego powinien przeczytać ją każdy, kto czuje się na siłach, bo nie jest to łatwa lektura, w dodatku pełna trigger warning... Warto mieć to na uwadze 😔

Dzięki takim książkom, mogę poszerzyć swoją wiedzę o nieznane mi wcześniej pojęcia. Słysząc pierwszy raz ten termin, ciężko byłoby mi wytłumaczyć czym jest i dlaczego to takie ważne. Teraz już rozumiem.

Slut-shaming to zawstydzanie, poniżanie, wywoływanie poczucia winy w osobie, której on dotyczy. Najczęściej ma to związek z jej seksualnością, ale nie tylko. Od kogo możemy usłyszeć te przykre, obraźliwe odzywki i komentarze albo nakazy konkretnego zachowywania się/ubioru/dostosowania, bo (słynne) ,,kobieta powinna się szanować"? 

Jak się okazuje - od każdego. Począwszy od pana na budowie, po bliższe otoczenie, szkołę, nawet po własny dom. Wystarczy, że odkryjesz więcej ciała, pomalujesz się nie tak, będziesz zbyt pewna siebie albo wręcz odwrotnie... Wystarczy, że będziesz kobietą. Wystarczy, że nie będziesz pasować społeczeństwu, które z łatwością wyzwie cię od szmat, że się nie szanujesz i sama się prosisz. 

To nie jest normalne.

Pamiętaj, że Twoje ciało jest twoim ciałem. Jesteś wartościową osobą, niezależnie od tego co ktoś krzyknie do ciebie albo wyzwie cię bez powodu na ulicy. Ubiór czy makijaż niczego nie definiuje, zwłaszcza twojej osoby!

Nie jest łatwo żyć w tym całym rozgardiaszu, gdzie za byle spojrzenie można zostać poniżonym... Dlatego niech powstaje więcej takich publikacji. W tej tylko był mały minus - częste powtórki, które już można było sobie dawno zapamiętać. Mimo to? Była to dobra książka, potrzebna, otworzyła mi oczy i umysł na szerzący się od dawna problem.

Czytając ,,Światło głębin", myśli nawet po jej skończeniu, krążyły wokół dwóch ,,światów" - Miriady i Morza Grozy, w którym można oddychać swobodnie niczym na lądzie, ale niegdyś żyli tam Bogowie... Żywiący się tym, czego nie zabraknie w nadzwyczajnej acz niebezpiecznej podróży. 

Ludzkim strachem.

Każde kolejne słowa, rozdziały i działania były jak sidła. Zaciągały w odmęty wód, które otaczały wyspy z każdych stron. To powodowało, że chciałam więcej i więcej. Niektórzy w powieści jednak chcąc ponadto co już mieli, nie zauważali cienkich granic i czyhających konsekwencji. 

Uważam, że to powieść pełna podstępu i tajemnic. Toksyczna relacja, handel i aukcje, które ledwo przechodzą przez gardło. Zarazem silna przyjaźń i próby utrzymywania własnej godności. Do tego niebezpieczna fascynacja zdobycia czegoś tak abstrakcyjnego, byłam pełna podziwu, bo nigdy nie czytałam niczego podobnego! To zdecydowanie jedna z lepszych książek z elementami fantastycznymi, jakie poznałam. 🦑

Ogromnie ucieszyło mnie to, że w ,,Świetle głębin" wystąpiła Głucha bohaterka!! Do tego dedykacja dla dzieci z wadami słuchu, wielki ukłon za TAKIE wplecenie tematu do TAKIEJ książki.

Była genialna. Fascynująca. Hipnotyzująca. Niepokojąca do tego stopnia, że zapomnisz o regularnym oddechu. Mająca w sobie tyle wątków, młodzieżówka na wysokim poziomie.

Chcę jeszcze raz tam wrócić, choć nie było to chwilami łatwe doświadczenie. 🖤 Czasami niemożliwe do pojęcia i równocześnie tak bardzo wciągające. 

Jeśli nie czytaliście, to nie zastanawiajcie się dłużej!

Uważajcie tylko na siebie. W morzach czai się więcej zła, niż może pojąć nasza ludzka głowa.

 

Oryginalny tytuł: The Bad Guys. Episode 1
Tłumaczenie: Agnieszka Sylwanowicz
Liczba stron: 140
Wydawnictwo: Zysk i S-ka
Data premiery: 02.04.2019r.

Dzieciństwo kojarzy mi się głównie z dwoma rzeczami, moimi miłościami. Dziwne bajki, których fenomen nadal o dziwo rozumiem i... komiksy! Pamiętam szał na gazetki, gdzie każdy numer miał w sobie jakiś kilkustronicowy komiks. Absolutnie zawsze miałam problem z czytaniem ich, bo nie rozumiałam kolejności, ale kochałam je. Przypomniało mi się to dzięki kwietniowej premierze Zysk i S-ka, czyli ,,Ekipie Złych" Aaron Blabey. Komiks? Książka dla dzieci? Zupełna odmiana jak na mnie. Coś mnie pod korciło, żeby po to sięgnąć. Przeczytałam jednym tchem...

,,Ekipa Złych" to na całe szczęście, dopiero początek. Już zapowiedziana jest kolejna część, na którą czekam i koniecznie, choćby się waliło i paliło, muszę przeczytać. Jest to książko-komiks dla dzieci, ale równie dobrze dorośli mogą się przy niej świetnie bawić. Jest mądra, ma swój sens, a zarazem rozbraja humorem. Nie pamiętam, kiedy śmiałam się aż tak bardzo na głos, w trakcie czytania książki, serio.

Jest to króciutka historia czterech zwierząt. Głównym bohaterem, który wszystko rozpoczyna jest Pan Wilk. Rysunkowo - całkiem przerażający, za to pomysłowy jak mało kto. Oprócz niego poznajemy innych towarzyszy, czyli Pana Węża, Pana Piranię oraz Pana Rekina. Różnorodni gatunkowo, niby bez większych powiązań, ale ich teksty i rozumowanie są spójne. Te ,,ludzkie" zwierzaki w garniturach znane są jako złe postacie. Połykają w całości wszystko jak leci (w tym starsze kobiety), niszczą domy, a także inne dorobki i dobrodziejstwa. Czy jednak jest możliwość, by i oni mieli serca i skrywali w sobie pokłady dobra?


Autor w swoim komiksie zawarł dwie główne akcje, których podjęła się Ekipa Złych. Niby mało, niby bez rozpisywania się i rozkładania ich na czynniki pierwsze, ale i tak było to interesujące. W końcu to było pisane głównie dla dzieci, więc powinno być logicznie, krótko i na temat, co mi się właśnie podoba. Członkowie ekipy nie mogli się przekonać do pomysłów Pana Wilka, nieraz dawali do zrozumienia, że uważają go za kogoś niezrównoważonego psychicznie, ale ulegli mu po wielu namowach. Czy wszystko szło po ich myśli? Co zaskakiwało bohaterów, łącznie z czytelnikiem? Sięgnijcie i dajcie się porwać komiksowej sile.

Rysunki przyznam, że podobają mi się w tej książce, ale zarazem wydają mi się dosłownie przerażające. Zależy z jakiej perspektywy widzimy akurat któregokolwiek bohatera. Wszystkie są biało-czarne, jedyne co kolorowe to przyciągająca wzrok, pomarańczowa okładka. Ma to zdecydowanie swój urok. Kolorowe ilustracje wcale by tu nie pasowały, byłoby zbyt dziecinnie moim zdaniem, i za bardzo pstrokato. A tak, swoim wyglądem choćby może przyciągnąć nie tylko tych najmłodszych czytelników ;)

Treść jest ważna i w tym przypadku, jest ona świetna. Płyną z tego komiksu mądrości o dobru, które potrafi być skryte gdzieś głęboko, o tym, że czasami nawet nie wiemy o jego istnieniu w jakiejś formie. Dobro zwycięża, a dobre uczynki i ich efekty potrafią wywołać uśmiech na twarzach, nawet u tych niby negatywnych istot. W komiksie ,,Bad Guys",  Aaron Blabey akurat na prawie że każdej stronie powodował pojawienie się uśmiechu u czytelnika. Jego humor, który został przelany na papier jest genialny. Tak prosty, a jednak wywołujący niezłe emocje.

Zaznaczyć jeszcze trzeba sam układ, tak ważny w komiksie. Nie ma w nim przez cały czas typowych kwadratów, gdzie w każdym jest inna scena. Zdarzyło się to dosłownie przez kilka stron, a tak wszystko jest rozciągnięte na całą kartkę. Poza tym świetnym elementem okazały się policyjne kartoteki! Tam to się dopiero śmiałam...