Ilość stron: 671
Wydawnictwo: Aktywa
Data premiery: 2017r.

W moje ręce swego czasu, wydawnictwo Aktywa zesłało coś tak ciężkiego, ale bardzo wartego uwagi, że nie można pominąć tej pozycji w księgarni, przysięgam. Jest to książka ,,Bestie. Zbrodnie i kary" Janusza Macieja Jastrzębskiego, czyli kilkaset stron poświęconych na wszelakie zbrodnie, morderstwa, seryjnych morderców i zwyrodnialców.

Autor zawarł wiele spraw. Jedne są dobrze nam znane, o których potrafiło być głośno, ale oprócz tego pojawiły się mniej popularne, raczej bez większego rozgłosu. Rarytas dla miłośników zbrodniczych historii. Nie brakowało brutalności, krwawych i drastycznych opisów, w dodatku mrocznych i tajemniczych. To 22 zbrodnie różnego pokroju. Niezależnie od płci, wieku, tego czy ofiara była znana w środowisku czy była ,,przeciętnym Kowalskim". Zebrano takie historie, że na pewno można by pisać o nich więcej niż w tej książce im poświęcono.

Jastrzębski ani na chwilę nie szczędził czytelnikowi szczegółów, nawet tych najdrobniejszych. Tak samo obszernego opisywania zbrodni z dokładnością na miarę możliwości, wchodzenia głębiej w morderstwa i psychikę sprawców, nie zostawiając ich na zasadzie rzucenia okiem z wierzchu. Wielki plus za skupienie się na tym aspekcie psychologicznym, często mi tego brakuje. Było to tak wciągające, że nie dało się poczuć na którym morderstwie się już stoi. Czasami nie wiedziałam, że to już kolejne, bo myślami wciąż siedziałam przy poprzednim.

Wydawało mi się, że obszerne opisy zanudzą mnie na śmierć, bo nie jestem ich wielką miłośniczką w książkach, ale Jastrzębski na nudę nie zezwolił. Im bardziej szczegółowo było o danej mrocznej historii tym było lepiej, bo można było poznać nieznane dotąd detale.
Dużo myślałam o tych zbrodniach, bo przyznam, że uwielbiam taką tematykę. Lubię gdy jest różnorodnie, coś się bez przerwy dzieje i poznaję fakty, o których nie miałam zielonego pojęcia. Zwłaszcza, że ci seryjni mordercy nie byli mi znani wcześniej w większości przypadków, ale jeśli tak to dowiadywałam się znowuż czegoś nowego w ich sprawie.

Wiele mnie tam szokowało, nie mówiąc, że obrzydzało... Chcąc nie chcąc, opisy potrafiły być mocne, nawet dla mnie, a ja należę do czytelników z serii im więcej brutalności tym lepiej. Jednak zaskakiwało mnie kilka rzeczy, jak choćby poćwiartowane zwłoki sióstr zalane betonem w przygotowanym wcześniej dole. Niektóre czynności, których podejmowały się bestie, nigdy by nie przeszły mi przez myśl. Ta ich pomysłowość i wyobraźnia, która prowadziła do niejednokrotnych tragedii była przerażająca.

Wampir z Bytowa, Skorpion czy Trynkiewicz. To tylko kilka osób, które są dobrze znane. Oprócz tego całe mnóstwo morderców, często inteligentnych, którzy zwodzili policję, a nawet były wątpliwości czy są winni. Pomyśleć, że tego tak naprawdę jest jeszcze więcej niż w ,,Bestiach". 22 sprawy to wydaje się dużo, ale idąc dalej, tak naprawdę to wierzchołek góry lodowej, bo to ciągnęło się od mniej więcej drugiej połowy XX wieku. A czas leci dalej...

Częstym aktem, który opisywano były morderstwa kobiet dokonane przez mężczyzn. Może zakompleksionych, może zranionych w przeszłości. Zabijali z różnych powodów i na różnych tłach. Jedni na tle seksualnym, inni z powodów materialnych, jeszcze inni z czystej nienawiści do konkretnych osób. Planowano od tygodni, uderzano spontanicznie, zabijano kogoś ,,przy okazji", bo akurat przypadkowa ofiara stała się wcześniej niewygodna. Każda zbrodnia jednak była traktowana indywidualnie, podchodzono do tego tematu z dokładnością i starannością. Fakt, że nie wszystko było opisane w takiej samej skali, bo był i przypadek zapisany o wiele dłużej niż poprzednicy, ale nie czułam nawet jakiegoś niedosytu z tego powodu.

Jeśli szukacie czegoś innego niż normalny kryminał, oczekujecie różnorodności, realistycznych wydarzeń, wyciągania faktów z morderczej historii i sięgnięcia głęboko w drastyczne wydarzenia to serdecznie polecam ,,Bestie. Zbrodnie i kary" Janusza Macieja Jastrzębskiego. To było mocne i prawdziwe, po prostu.

  Wydawnictwo Aktywa spowodowało u mnie przyspieszenie bicia serca jak tylko zobaczyłam ten tytuł. Musiałam to przeczytać, po prostu musiałam. A jak już przeczytałam to co? To się zebrać nie mogłam. Kiedy ja ostatnio czytałam tak przerażającą a zarazem interesującą książkę? Chyba tylko tak było przy ,,Mindhunter"...

  ,,Spowiedź Polskiego kata" autorstwa Jerzego Andrzejczaka to książka, którą odradzam osobom zbyt wrażliwym i o słabych nerwach. Myślałam, że mało co może mnie już zaskoczyć w książkach, bo ekstremalne opisy, pełne brutalności coraz rzadziej robią na mnie wrażenie, ale w trakcie czytania tej książki, dużo się we mnie działo. Pojawił się we mnie strach, czasami współczucie i myśl, jak bym się czuła gdybym to ja była na miejscu skazańca. Ta myśl przyświecała mi przez długi czas. Jednak w żadnym momencie nie udało mi się postawić w miejscu tych ludzi. To było dla mnie zbyt ciężkie i okropne. Czasami nie byłam w stanie czytać tej książki. Niby chciałam, ale się poddawałam i robiłam przerwy. To jest literatura faktu, która potrafi wstrząsnąć i spowodować, że przechodzi człowieka dreszcz. Na mnie to zrobiło wrażenie, może będę wyjątkiem, ale taka jest prawda. Żeby po tym się pozbierać i ogarnąć musiałam zacząć czytać coś lekkiego, żeby trochę oderwać myśli, ale i tak niektóre opisy cały czas mam przed oczami.

  Książka ta jest zbiorowym wywiadem ze skazańcami jak i tytułowym katem, chociaż jego samego jest odrobina. Mimo jego rzadkiej obecności, muszę przyznać, że tak naprawdę, brak jakichkolwiek emocji u niego, wywoływał największe emocje u mnie. To mnie najbardziej intrygowało. Gdzie jego człowieczeństwo? Czy zawód spowodował, że je stracił, a może po prostu dobrze się maskuje udzielając odpowiedzi czasami skutecznie dających do zrozumienia, że granica się kończy i że nic się nie dowiemy na dany temat? Wymijanie odpowiedzi było częste. Częstsze chyba niż jego obecność w tej książce, ale i tak czytelnik jest w stanie się dowiedzieć o samym zawodzie jak i o kacie - maszynie do zabijania jak to było ujęte w książce, przyzwoitą ilość informacji. 

  Nie jest to łatwy i na co dzień spotykany temat, książka zdecydowanie trafia do kontrowersyjnych, przez co wokół niej bardzo łatwo pojawiać się mogą dyskusje. Ludzie właściwie dzielą się na grupy takie jak zwolennicy i przeciwnicy kar śmierci, pomiędzy pewnie też coś się znajdzie i zastanawiam się jakie nastawienie można mieć po przeczytaniu tej książki. Czy ono się zmieni, a może będzie jeszcze bardziej utwierdzone w przekonaniu? Osobiście u mnie nic się nie zmieniło, czyli dalej nie wiem co tym wszystkim myśleć i właściwie zależy to od sytuacji. Trudne jest to do pojęcia i może pod wpływem emocji byłabym za taką karą, ale z drugiej strony nie. Trudno jest mi powiedzieć, ta książka była tak ciężka, ale zarazem dobra, że nie wiem czy w ogóle coś myślę o tym temacie jeszcze. Swoją drogą, nastawienie samego kata do egzekucji jest intrygującym zjawiskiem, napewno warto poznać to dzięki książce.

  ,,Spowiedź polskiego kata" to również sięgnięcie daleko w przeszłość, przybliżenie czytelnikowi historii. Poznanie kar, które kiedyś stosowano, tortur, sposobów egzekucji. Pewne jest, że trzeba mieć naprawdę bujną wyobraźnię, ja nawet o niektórych torturach bym nie pomyślała, ba, nie wpadłabym na to, że coś takiego można zrobić, że się da. Jednak da się i naprawdę to miało miejsce, co dokładnie warto doczytać jednak. Gdy czytałam te szczegóły, w trakcie, przed, po... chciałam przestać, tak po ludzku. Dziwię się, że nie miałam żadnych koszmarów po niej. Ale czytałam dalej i tego nie żałuję, oj nie.
   Nie potrafię zapomnieć o tej książce. Cały czas mam przed oczami te niektóre opisy, które mną najbardziej wstrząsnęły. Zakropkowana cela? Rozpoznawanie kroków? No właśnie. To mnie szokowało i powodowało, że co chwilę musiałam sięgać po karteczki indeksujące, bo każdy fragment wydał mi się nagle ważny, ciekawy, taki że wrócę do niego nieraz. Chciałoby się rzec ,,Halo, kacie, gdzieś ty był?!", ale przynajmniej egzekucyjna historia i skazańcy nadrobili wszystko. Różne zbrodnie, mniej lub bardziej krwawe, różne wyroki, różni ludzie. Łączyło to wszystko jedno - kara śmierci. Czekanie na nią i zastanawianie się całymi dniami i nocami, czy w ogóle nadejdzie.

Polecam tę książkę osobom, które nie boją się krwawych opisów, nie gardzą historią i nie nastawiają się na kata, który jest na każdym kroku w książce. Zapewniam, że będzie trzeba na niego czasami czekać, ale jednak warto mimo to.