Współcześnie wiersze może pisać każdy. Chociaż czy to w ogóle można jeszcze nazywać poezją? W dużej mierze to tylko zwykłe zlepki zdań, loteria ,,albo coś z tego wyjdzie albo nie". Moja przygoda ze taką ,,poezją'' zaczęła się od Rupi Kaur, przez Annę Ciarkowską, a teraz zatrzymałam się na Annie Mielec, o której wierszach dzisiaj trochę napiszę.

  Być może nie jest to nazwisko bardzo popularne, przynajmniej ja nigdy nie słyszałam o tej autorce, dopóki nie miałam okazji zapoznać się właśnie z jej twórczością. Jest to zbiór wierszy o tytule ,,Cierpienia Anioła". Krótki tomik, a jednak bogaty w kilkadziesiąt utworów. Są różnej długości. Niektóre nie zajmują nawet jednej strony, inne rozciągają się na minimum dwie. Zdecydowanie wolałam krótsze, żeby jak najszybciej przejść dalej...

  ,,Wiersze'' (o ile można to tak nazwać) tej autorki mają swoje główne motywy w większości, a są nimi cierpienie, miłość i samotność. Nie zostało to przedstawione wybitnie, jak by to zrobili najlepsi poeci, ale przez to ile czasu i w jakim wieku było pisane, ma to swoje wytłumaczenie, chociaż na przestrzeni lat powinno się mocniej poprawić. Kojarzyło mi się to z wyrzutami nastoletnimi i chyba nie bez powodu. Tym stały się pewnym momencie te wiersze. Tylko tym.
  Można było spotkać w tej książce większe rozbudowanie tekstów niż w tym co miałam okazję kiedyś czytać i to jest na plus, bo nie kończy się taki ,,wiersz" na jednym zdaniu, chociaż i to miewało by tutaj swój urok, ale w przypadku tego tomiku, chętnie użyję stwierdzenia, że liczy się jakość, a nie ilość. Książka Anny Mielec to wyrzucone przez nią emocje, trudy. Jej wnętrze po części. Kiedy pojawiają się problemy w życiu, przeszkody, to próbuje się w jakiś sposób uciekać, nierzadko do pisania. Sama tak mam i odnosiłam wrażenie, że podobnie miała autorka. Jeśli to pomagało ukoić serce, uspokoić umysł to świetnie, mam nadzieję, że chociaż w tym obrębie spełniło swoją rolę. 

   Mimo, że nie ma w jej wierszach rymów niczym w najsłynniejszych utworach, kilka razy się zdarzyło, że zamierzone powtórzenia zupełnie mi nie pasowały do całokształtu danego wiersza, wręcz to niszczyło po całości, później nie przywiązywałam już dużej wagi do tego, bo nie miałam najmniejszej ochoty.

  Jest to zbiór jej twórczości z kilku lat, bodajże 9, więc też warsztat pisarski miał szansę się poprawić i rozwinąć, chociaż nie nastąpiło to niestety widocznie dla czytelnika. Ma szansę oczywiście nadal. Pojawiają się niedociągnięcia i to niestety często, ale można łatwo je poprawić, nauczyć się, żeby było lepiej, czego cicho życzę. Miałam wrażenie, że niektóre z wierszy traciły sens przez zły dobór słów, chociaż był w nich potencjał. Jednak w dużej mierze, muszę przyznać, że pojawił się niejeden element zaskoczenia, na całe szczęście.

  Naprawdę, niektóre tak mi się spodobały, że cały czas chodzą mi po głowie. Mam tutaj m.in. na myśli wiersz o pewnej płaczącej dziewczynie siedzącej na schodach... Pozornie nie zostało tam nic powiedziane wprost, a jednak człowiek wiedział co jest na rzeczy. Dramatyczne, okropnie smutne, krótkie, ale przez to dobre. Podobnie z ,,Cieniem miłości" czy ,,Ucieczka przed sobą". Szkoda tylko, że jest tych ulubieńców mało, patrząc na faktyczną ilość.

  Są to współczesne wiersze, pokazujące ból, cierpienie i problematykę związaną z samotnością. Brakiem drugiej połówki, czy nawet nieszczęśliwą miłością. Są to powszechne, często podejmowane tematy, ale nie jestem w stanie ocenić, jak bardzo było to schematyczne. Szybko mi się to czytało, do moich trzech ulubieńców wspomnianych, będę nieraz wracać prawdopodobnie, ale tylko i wyłącznie do tych. 

  Dzięki ,,Cierpienia Anioła", autorka wprowadza czytelnika do kawałka swojego życia, świata przemyśleń i marzeń. Swoich cichych wyobrażeń, wewnętrznego bólu, który doskwiera. Czasami pozornie prostymi słowami, przedstawia rzeczywistość taką jaką ona widzi. I to było piękne, zwłaszcza, że jej w różny sposób pomogło, natomiast dla osób lubiących się w poezji, nie będzie to pod żadnym pozorem dobre. Nie jest to wysokich lotów i dużo osób się może zawieść, zdecydowanie. 

Oryginalny tytuł: Mindhunter

Liczba stron: 432

Tłumaczenie: Jacek Konieczny

Wydawnictwo: Znak

Data premiery: 09.10.2017r.

  Ostatnie spotkanie z seryjnym mordercą miałam w książce ,,Po prostu zabijałem'' Artura Górskiego. To dzięki tej pozycji zaczęłam mieć ochotę na więcej książek o takiej tematyce. Towarzyszył mi niedosyt po jej przeczytaniu i w tamtym momencie zaczęły się moje poszukiwania naprawdę dobrych książek o mordercach. Coś brutalnego, ciekawego i bez większego owijania w bawełnę. Coś, od czego nie będę mogła się oderwać. Będę się po prostu bała przerwać czytanie. No i stało się. O niektórych książkach kompletnie zapominam, że miałam je kiedyś w planie przeczytać i do tej grupy zalicza się m.in. książka, którą dzisiaj recenzuję, czyli ,,Mindhunter'' autorstwa Johna Douglasa i Marka Olshakera.

  ,,Mindhunter" to książka będąca relacją życiową, a dokładniej zawodową, Douglasa - jednego z najlepszych i pierwszych profilerów. Śmiało można nazwać ją po prostu jego autobiografią. Były członek FBI, osobowość zadziwiająca i wręcz fascynująca. Po przeczytaniu książki, pomyślałam sobie, że chciałabym zobaczyć tego człowieka na żywo i dotknąć go, żeby się przekonać o jego prawdziwości. Wiem, że brzmi to dziwnie i niepokojąco, ale ta książka tak bardzo rozwaliła system, że jestem cały czas w szoku, zwłaszcza kiedy przypomnę sobie najbrutalniej opisane sceny w niej. To nie znak, że autor ma napaprane w głowie. To po prostu przedstawienie realiów w zaskakująco ,,brudny'' sposób. Zdarza się u mnie zbyt często, że spotykam się w książkach z łagodnymi opisami zbrodni, co mnie nie cieszy, bo ja w kryminałach czy literaturze faktu związanej choćby z morderstwami, szukam brutalności. Chcę to widzieć oczami wyobraźni, żeby książka miała swój klimat i charakter. W wspomnianej wcześniej książce ,,Po prostu zabijałem'', brakowało mi drastycznych opisów, przynajmniej jednego porządnego. To zdecydowanie wpłynęło na moją chęć przeczytania książek o seryjnych mordercach, ale takich porządnych, a nie lekkich i bez większych emocji.

,,Lepiej prosić o wybaczenie niż o pozwolenie''

  Wraz z Johnem cofamy się kilkadziesiąt lat wstecz, kiedy dopiero zaczynało się rodzić profilowanie seryjnych morderców pod względem psychologicznym w FBI. Mężczyzna pokazuje nam jak mniej więcej wyglądała jego praca. Można powiedzieć, że czegoś takiego nie da się idealnie odwzorować słowami, ale i tak autor zrobił to moim zdaniem bardzo dobrze i na miarę swoich możliwości. Jak się okazuje, w tym zawodzie bycie twardym jest równie ważne jak umiejętność podejścia człowieka, żeby nie do końca świadomie wyśpiewał to co powinien. Dzięki profilerowi, wiele spraw zostało szybciej rozwiązanych. Poprzez wyciąganie wniosków, umiejętne ocenianie sytuacji i motywów zabójstw, które potrafiły być niekiedy dziwaczne, dochodziło do zatrzymań. Jego zadaniem było wejść w skórę mordercy najprościej mówiąc, co było o tyle trudne, że każdy z osobna był innym typem osobowości. Jak sobie radził z ,,morderczą różnorodnością" i czy mimo wieloletnich doświadczeń, były chwile załamań? Odpowiedzi znajdziecie w książce.

  John nie stawia tylko i wyłącznie na te najbardziej brutalne, szokujące zbrodnie. Na to chwilę trzeba poczekać, ponieważ autor idzie w tej książce w miarę chronologicznie i pisze o swoich początkach w tym zawodzie, więc nie od razu wszystko było ,,z grubej rury''. Mi to nie przeszkadzało, a wręcz cieszę się, że tak to zostało przedstawione, bo początkowo wydaje się, że jest lekko, a z każdym następnym rozdziałem zaczyna się robić coraz bardziej nieludzko, nieprzyjemnie. I to jest jedną z zalet książki ,,Mindhunter''. Wszystko co ciekawe łączył w niej pewien element, który wydawał mi się odrażający w każdym przypadku i od początku miał swoje miejsce w mniejszym lub większym stopniu, ale o tym się przekonacie gdy przeczytacie całość i sami zauważycie pewne podobieństwo mimo tak różnych morderców. Autor przedstawił zdecydowanie otwarcie swój zawód, o którym praktycznie się nie słyszy głośno. W książce jego opisywane doświadczenia mnie szokowały i sprawiały, że przechodził mnie czasami dreszcz. Przed sięgnięciem po tę pozycję, nie podejrzewałam, że będę mieć takie odczucia w trakcie jej czytania.   W niektórych momentach nawet rozumiałam jego tok myślenia, postrzegania niektórych spraw. Były to sprawy najzwyczajniej ludzkie i łatwiejsze dla mnie do wyobrażenia niż sam w sobie zawód. Cieszę się, że życie prywatne zostało choć trochę wplecione w tę machinę profilerów, bo inaczej byłoby jak dla mnie zbyt monotonnie.

,,Zachowanie jest odzwierciedleniem osobowości''

  Najważniejszym aspektem w całej książce jest jednak wnikanie w psychikę mordercy. Zawsze tego poszukiwałam i w końcu się udało. Autor podszedł do tego tematu porządnie i w interesujący sposób. Dużo zaskoczeń się pojawiało kiedy tylko przychodził czas na ,,wejście do głowy'' psychopaty, bo okazywało się, że powody zabijania nie zawsze były do końca zrozumiałe i sensowne. To trzeba przeczytać, bo w ,,Mindhunter'' jest wszystkich powodów, motywów i okoliczności po kokardę i choć jeden przykład z mojej strony to byłby zabójczy spojler chyba. Myślę, że po latach doświadczeń, dobry profiler zauważa coraz szybciej te wszelkie powody zabicia i potrafi po najmniejszych, niby nic nie znaczących szczegółach ,,ogarnąć temat'' potocznie mówiąc. Tak też jest w przypadku Johna Douglasa, chociaż czy na pewno? W tej książce nic nie jest takim jak się może początkowo wydawać.

   Czasami czytając tę książkę, czułam się nieswojo, kiedy niektóre sceny miały miejsce czy również niecodzienne, w moim odczuciu, podchodzenie do tematu ze strony Douglasa, ale poza tym bardzo ciekawe było to dla mnie doświadczenie, mimo że o takim zawodzie jedynie przeczytałam i dowiedziałam się tyle ile mi na to pozwolił autor. W słowa niektórych spraw nie da się ująć, a jeśli się uda to nie zawsze jest to na tyle dogłębne, żeby można było nazwać dobrym odwzorowaniem, zatem o tym zawodzie na pewno jest dla mnie jeszcze wiele niewiadomych, które trudno byłoby przelać na papier. Został odkryty dość duży rąbek tajemnicy, ale pewnie niejedno zostało nie powiedziane, co zostawia czytelnika w jakimś stopniu w niepewności i ciekawości ,,Co jeszcze?''. Nie zauważyłam w tej książce przysłowiowego lania wody, stawiania na ilość a nie jakość (już z tym się spotkałam w książce, o której wspominałam nawet w tym wpisie), co tylko sprawia, że mam ochotę w kółko tę książkę polecać. Naprawdę jestem nią pozytywnie zaskoczona, bardzo mi się podobała i żałuję, że tak szybko ją skończyłam. Była dla mnie przełomem, bo towarzyszył mi ostatnio czytelniczy kryzys, a po niej mam ochotę znowu na książki. Cieszmy się i radujmy.